Hoe ik na 124 sollicitaties aan een baan kwam!

Ik was 19 jaar en begon net aan het derdeleerjaar human resource management. Omdat ik altijd geïnteresseerd ben geweest in de mens, het gedrag en een organisatie, heb ik gekozen voor deze opleiding. In het derdeleerjaar ( mijn 2e jaar omdat ik het 1e jaar heb overgeslagen) wilde ik graag duaal gaan doen. Een combinatie van 4 dagen werken en 1 dag leren. Ik wilde de theorie die ik op school kreeg gelijk kunnen inzetten in een organisatie maar tegelijkertijd had ik een privé situatie waarbij ik wel moest werken. Dit laatste zorgde voor een enorme druk. Maar ja waar begin je met 0,0 ervaring?

Maanden lang ben ik iedere dag bezig geweest met het spotten van vacatures en het benaderen van bedrijven. ( ik heb in mijn mailbox gekeken bij het schrijven van deze blog maar liefst 124 sollicitaties). Het aantal reacties nou nog geen 50 en dat is inclusief de standaard e-mailafwijzing. Depressief, boos, verdrietig dat waren de emoties op dat moment. Ik wilde zo graag werken maar het werd mij niet gegund.

Ik dacht dit moet anders, dit moet brutaler. Vergeet de open sollicitaties, de vacatures die zijn bedoeld voor Young professionals of ervaren medewerkers. Ik dacht laat ik eens kijken naar een vacature voor een stageplek. Bij een stagiair ga je immers uit van weinig tot geen werkervaring en zo kon ik beter kwalificeren welke organisatie zou willen investeren in het begeleiden van een stagiair. ( Als ze tijd hebben voor een stagiair dan hebben ze ook tijd voor mij dacht ik).

Ja hoor, stagiair recruitment bij een ICT dienstverlener. Ik dacht mooi ( geen flauw idee wat je als recruiter doet) maar ik zie bij eisen opleiding human resource management staan dus dat sluit vast aan. Nou zo gezegd zo gedaan. Uiteraard niet aangegeven dat ik een baan zoek maar gewoon een “stageplek”. En ja hoor een paar uur later werd ik gebeld met de vraag wanneer ik kon langskomen voor een gesprek. Het heeft me dus 124 sollicitaties gekost voordat ik voor 1 gesprek werd uitgenodigd. Misschien klinkt dit een beetje arrogant maar ik was zo zelfverzekerd. Ik wist zeker dat als ik de kans zou krijgen om op gesprek te komen niemand mij zou afwijzen. Alleen ik kreeg de kans maar niet. Dit kwam door mijn overtuiging bij een cv of brief heb je nou eenmaal geen gevoel. Bij een persoon wel.

Adem in adem uit zei ik tegen mezelf terwijl ik beneden in de hal stond te wachten. Na 124 sollicitaties zit je er echt doorheen kan ik je vertellen. Ik dacht wat nou als dit niks wordt….

https://www.youtube.com/watch?v=_KHJCGhgE2E&t=83s

De hiring manager kwam me ophalen. Terwijl ik opstond, hij mij een hand gaf en ik mee liep naar boven voelde ik me erg zelfverzekerd. Op mijn gemak. Hij was kalm en straalde een enorme rust uit en dat deed mij goed. We kwamen de kamer binnen en gingen tegenover elkaar zitten. Zo wat weet jij van onze organisatie? Shit dacht ik!!!! Ik was zo bezig geweest met mezelf en mijn pitch dat ik helemaal geen tijd had genomen om me te verdiepen in de organisatie, ja ICT maar meer wist ik ook niet.

Ik baalde enorm! Het gesprek ging door. Er werd veel gelachen we hadden echt een klik. We hadden dezelfde interesses en keken op dezelfde manier naar mensen en bedrijven. Omdat ik zo op mijn gemak was vertelde ik de hiring manager naar mijn zoektocht. Ik zei letterlijk “ik zoek geen stageplek, ik zoek een baan”. Wat weet je van ICT? Vroeg hij. Niks zei ik. Ik grapte over mijn ervaring met word en powerpoint op school maar meer wist ik ook niet. Zijn 2e vraag was: Welke ervaring heb je met recruitment? Geen zei ik( had zelfs nooit van de term recruitment gehoord ) ik heb 1 vak werving en selectie gehad in mijn eerste leerjaar. Hij moest lachen. Je bent brutaal zei hij dat past goed bij onze club! Weet je alle divisies binnen deze organisatie hebben een fulltime recruiter behalve onze divisie, ik ga eens kijken wat ik voor je kan doen. En ja hoor een paar uur later feliciteerde hij mij met een baan voor 4 dagen in de week en een contract voor in eerste instantie een jaar….( zoals ik in mijn eerdere blog schreef mensen doen zaken met mensen. Mensen kiezen voor mensen. Hij wist dat ik geen kennis en ervaring had en toch gunde hij mij de baan, hij keek naar potentie en niet naar mijn cv. Het bestaat dus echt!)

Na mijn eerste blog stroomde mijn mailbox vol met mensen zonder baan, die hun motivatie zijn verloren en vroegen om mijn advies. Dat is ook de reden waarom ik mijn verhaal wil delen. Wat ik wil meegeven is geef nooit op. Hoe uitzichtloos en vermoeiend zo een proces ook is. Je raakt je motivatie kwijt en elke keer moet je jezelf weer zien op te peppen. Vooral als de privé situatie een rol speelt. Het wordt een obsessie. Probeer juiste via andere wegen je doel te bereiken. Ik snap dat het cliché klinkt, echt waar maar ik heb het ervaren. De frustratie, het negatief zelfbeeld wat ontstaat maar heb geduld en blijf zoeken naar die baan. Blijf jezelf enthousiasmeren en motiveren. Het internet is groot, delen en vinden van informatie gaat sneller dan ooit. Je netwerk is ook groter dan ooit. Maak er gebruik van!

Groetjes Mounia

Ik wil jou helpen om jouw droombaan te vinden! Door verschillende blogs probeer ik je te inspireren en te triggeren om na te denken over jouw toekomst. Blijf op de hoogte! Nu ook via mijn Facebook pagina https://lnkd.in/gEHBSWM

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *